Schuldgevoel als mama is iets dat zo vaak voorkomt, en eerlijk? Ik vind dat echt jammer. Waarom voelen wij ons schuldig wanneer we eens iets voor onszelf doen (waarbij we dan nog steeds aan de kids denken)? Terwijl we elke dag alles geven voor ons gezin, onze kids en iedereen rondom ons.

Toch lijkt het alsof er altijd wel iets is waar we ons slecht over voelen. Te weinig tijd met je kindje, te veel tijd voor jezelf, te moe, te streng, niet streng genoeg… Het stopt precies nooit.

Zelf vind ik het soms zo moeilijk om mezelf te plaatsen tussen andere mama’s op het internet. Ik zie zoveel verhalen passeren van moeilijke nachten, huilbaby’s, overprikkeling en mama’s die compleet uitgeput zijn. En dan zit ik hier met een bijna perfecte baby (heel dankbaar) die eigenlijk amper lastig is. Natuurlijk zijn er ook moeilijke momenten, maar niet op dezelfde manier als wat ik vaak online zie.

Deze gevoelens trek ik dan ook door als Aurélia dan al eens lastig is. Dit gaat dan nog maar over als ze oververmoeid is en huilt of als er haar iets dwarszit en ze “lastig huilt”. Ik kan dan alleen denken van “waarom ben ik nu al overprikkeld, die kinderen online zijn 10x erger en die mama’s kunnen dat perfect aan”. Ik probeer mezelf dan te forceren om kalm te blijven of praat mezelf negatief schuldgevoel aan dat ik me moet schamen dat ik nu al overprikkeld ben terwijl ze helemaal niet zo lastig is als die kindjes die je online ziet.

Net daardoor vond ik het moeilijk om te posten over moederschap. Alsof mijn ervaring “niet moeilijk genoeg” was om erover te mogen praten. Ik was bang om over te komen als een fake mama. De mompolice zag ik in mijn hoofd al helemaal klaarstaan, en ze zijn echt eng haha. Pas op, ik heb tot nu toe geen moment spijt gehad van het opstarten van “niet alleen mama”. Het is en blijft mijn safe space voor mama’s om onze ervaringen te delen.

Maar ondertussen heb ik beseft dat mama zijn niet alleen zwaar mag zijn om geldig te zijn. Ook de kleine moeilijkheden, twijfels en gevoelens verdienen een plek. Schuldgevoel vergelijken heeft namelijk geen zin. Elke mama beleeft het moederschap op haar eigen manier, en geen enkele ervaring maakt je méér of minder mama dan iemand anders.

En misschien is dat net iets wat we vaker moeten onthouden als mama: we hoeven onszelf niet constant te bewijzen om gehoord te mogen worden.

Ik denk dat we als mama’s veel liever voor elkaar mogen zijn – maar ook voor onszelf!

Veel liefs,
Casey
X